Blog

Οι ρετσινάδες του Θριασίου

Πολλά χρόνια πριν από την άφιξη των πρώτων φουγάρων, η Ελευσίνα ζούσε από τα προϊόντα της γης. Ο τόπος ήταν σε γενικές γραμμές ξηρός και άνυδρος, τα πευκόφυτα βουνά που περικλείουν το Θριάσιο Πεδίο όμως έκρυβαν μεγάλο πλούτο. Γύρω από το ρετσίνι αναπτύχθηκε ένας ολόκληρος τρόπος ζωής που άνθισε και έσβησε μαζί με τα δάση της Ελευσίνας.

Ο σιδηροδρομικός σταθμός Ελευσίνας

Το πρώτο τρένο έφτασε στην Ελευσίνα τον χειμώνα του 1885 και αποτέλεσε σημαντικότατο γεγονός για τη μικρή κοινότητα. Ο σταθμός έγινε αγαπημένος προορισμός για τους νέους της Λεψίνας, ενώ το καφενείο του σιδηροδρομικού σταθμού έφερε για πρώτη φορά στην Ελευσίνα το σουβλάκι και τη μπίρα «Φιξ».

Η μεγάλη απεργία του 1929 (μέρος Γ΄)

Η αιματοχυσία κατά την πορεία της 5ης Μαρτίου 1929 προκάλεσε μεγάλη κρατική κινητοποίηση. Ενώ οι Ελευσίνιοι θρηνούσαν τον νεκρό εργάτη και διεκδικούσαν τα δικαιώματά τους από τους υπουργούς της κυβέρνησης Βενιζέλου, η Ελευσίνα κατακλύστηκε από ισχυρές δυνάμεις της χωροφυλακής…

Η μεγάλη απεργία του 1929 (μέρος Β΄)

Γύρω στις 7 το πρωί της 5ης Μαρτίου 1929, δύο μόλις ώρες μετά την έναρξη της απεργίας, μία ομάδα τριακοσίων περίπου εργατών υπό την ηγεσία του Νικόλα Χριστόπουλου (ενός 27χρονου πρώην χωροφύλακα από τον Πύργο Ηλείας)

Προορισμός: Ελευσίνα

Η αποκάλυψη του ιερού της Δήμητρας μετέτρεψε την Ελευσίνα σε προορισμό παγκοσμίου βεληνεκούς. Καθώς τα παλιά σπίτια του οικισμού κατεδαφίζονταν και τα χώματα που είχαν καλύψει το Τελεστήριο

Το πραξικόπημα του Λάσκου

Όταν η συντηρητικότερη τάξη αποφασίζει να απεργήσει, σίγουρα κάτι δεν πάει καλά. Στις 10 Μαρτίου 1927 οι επαγγελματοβιοτέχνες κήρυξαν απεργία ως αντίδραση στην καταστρεπτική απόφαση της οικουμενικής κυβέρνησης Αλεξάνδρου Ζαΐμη

Μαριδάκι Ελευσίνας

Κάθε Κυριακή πρωί, οι Τζιτζιφιές γέμιζαν από κόσμο. Εκατοντάδες ψαράδες από όλη την Αθήνα συγκεντρώνονταν για να προμηθευτούν τα απαραίτητα δολώματα και να εξασφαλίσουν μια θέση στις βενζινάκατους ή στα λεωφορεία.

Τα χρώματα της Ίριδας

Η ανεμόποδη Ίριδα ήταν η μαντατοφόρος των αθάνατων θεών του Ολύμπου. Με τα χρυσά φτερά της χυνόταν βιαστική σαν το παγωμένο χαλάζι και το χιόνι που σπρώχνει ο βοριάς για να μεταφέρει τα μηνύματα του Δία.

Οι πρώτοι κινηματογράφοι της Ελευσίνας

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1920 η Ελευσίνα άρχισε να αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα. Η εγκατάσταση των προσφύγων, η επιστροφή των στρατευμένων μετά το τέλος μιας δεκαετίας πολεμικών συγκρούσεων και η ανάπτυξη της βιομηχανίας.

Το σπήλαιο του Πάνα

Δεν υπήρχε ούτε λεπτό για χάσιμο. Η παραμικρή καθυστέρηση θα μπορούσε να αποβεί μοιραία για την ελευθερία των Αθηναίων, καθώς περίμεναν από στιγμή σε στιγμή την περσική επίθεση στον Μαραθώνα.

Τσιμέντο να γίνει

Στις αρχές του 20ου αιώνα η Ελευσίνα βρισκόταν στην πρωτοπορία της βιομηχανικής ανάπτυξης. Η άφθονη (και φθηνή) γη, η διάνοιξη της διώρυγας της Κορίνθου, η σιδηροδρομική γραμμή Πειραιά-Αθήνας-Πελοποννήσου και το λιμάνι της Ελευσίνας.

Τα κάλλη του Παγκάλου

Ο κόσμος έμοιαζε να έχει τρελαθεί. Στα τέλη του καλοκαιριού του 1922 οι ελληνικές κοινότητες της Μικράς Ασίας σαρώθηκαν από το κύμα βίας που συνόδευε την προέλαση του τουρκικού στρατού προς τα παράλια.

Ο Βότρυς φωτίζει την Ελλάδα

Δεν υπάρχουν κότες που γεννούν χρυσά αυγά, αλλά οι αγρότες του 19ου αιώνα πίστευαν ότι είχαν βρει καλύτερη λύση. Οι περισσότεροι πάλευαν με φτωχά εδάφη, μικρά τεμάχια, έλλειψη κεφαλαίων και απαρχαιωμένα εργαλεία.